Monthly Archives: augustus 2015

Als ik roep: “Discipline”.
Waar denkt u dan aan: ‘het leger?’
In mijn jonge jaren werd mij geregeld voorgehouden:
“Bij het leger brengen ze jou wel wat discipline bij”.

Discipline en Creativiteit.
Een tegenstelling zoals in deze clichébeelden:

Discipline:
Vastgeketend zitten in een ijzeren kooi.
Tomeloze eentonigheid van een zich herhalend patroon.
Grijze grauwe luchten, geen zonnestraal te bekennen.
Zonder sprankje hoop ooit verrast worden.
De grijze massa mens.
Geen lichtpuntjes.

Creativiteit:
De ongebonden chaos van de vrijheid. Alles kan en alles mag.
De kleur van bloemen, de geur van warm gebakken brood.
Duizend verschillende patronen in de wolken aan een eindeloze horizon. Altijd nieuwe dingen ontdekken, nieuwe mensen ontmoeten. Geen patroon, altijd gaan en staan waar je wilt.

Is dat zo?
De creatieveling, zonder enige rust en regelmaat, creëert de mooiste dingen en uit de kazerne hoor je alleen het gestamp van de laarzen en de schreeuw van de sergeant: ‘Discipline!’

Of samengaan van discipline en creativiteit?
De boerderij als lichtend voorbeeld. De discipline en efficiëntie bij het verzorgen van de dieren en alle andere ‘dagelijkse’ activiteiten. De vrijheid en ruimte om zomaar iets nieuws als een camping te beginnen juist omdat je de zaken rond de boerderij zo goed geregeld hebt. Creativiteit, het ontwikkelen van nieuwe dingen gaat niet zonder de discipline.

Innovatie en IT, een veel gebezigd woord. Innovatie is hot. Met de nieuwste snufjes kun je scoren. Cloud, Internet of Things… wat is nu de laatste mode? Zonder discipline in beheer is geen innovatie mogelijk. Als de beheerskosten de pan uitreizen, is er geen budget over voor innovatie. Met beheer haal je geen punten, hooguit minpunten. Als het niet werkt zoals men gewoon is, komen de klachten. Een lastig dilemma? Investeer in beheer om zo de geoliede machine te maken met discipline en regelmaat. IT als een fabriek. Zo creëer je ruimte voor echte innovatie.

De restaurantmetafoor op mijn visitekaart geeft dezelfde boodschap. Een eenvoudig menu van basisservices maakt ruimte voor de slagroom op de taart.

Delen op:

“Zie jij ergens een parkeerplaats langs de straat? Dit is al de derde parking die vol aangeeft.”
We rijden met de familie door Gent, de prachtige hoofdstad van Oost-Vlaanderen. Dat vinden blijkbaar veel mensen want het is erg druk. Geen plekje meer vrij, niemand die gaat, iedereen komt.

We rijden door de gezellige drukte terug naar de periferie van Gent. Op bezoek bij vrienden. Lekker kopje thee en bijkletsen.

“Je kunt het beste naar de St. Michielsparking rijden, vandaar kun je makkelijk het centrum in.”

Zelf iets uitzoeken is leuk, maar een goed advies is beter. Als autodidact probeer ik zelf van alles altijd eerst zelf. Ik ben niet het type dat eerst een cursus doet en vandaar weet hoe het moet. Trail en error heet dat in mooi Amerikaans, gewoon proberen in het Nederlands. In een van mijn eerste blogs schreef ik over de boerderij en de inspirerende werking die het bezoek daar op mijn had. Waar die inspiratie vandaan kwam? Door de lage melkprijs worden boeren gedwongen om creatief te zijn. Deze boer had naast zijn melkbedrijf een kampeerboerderij opgezet. Een hele leuke kampeerboerderij, met rondleidingen, pizzabakken en nog veel meer. Maar het leukste was dat je gewoon welkom was op het bedrijf. Je kon kalfjes geboren zien worden, kuikens redden van de zolder en net geboren katjes verzorgen.

In gesprek met de boer vroeg ik mij af hoe dat nu was om iets heel anders bij te doen naast je eigenlijke werk. De boer maakte al snel duidelijk dat een kampeerboerderij niet iets was wat hij erbij deed, de kampeerboerderij bracht inmiddels meer op dan het melkbedrijf, maar dit ter zijde.

“Je kunt alles aanpakken, jij ook” zie de boer. “Ten eerste gewoon beginnen, niet wachten, niet twijfelen. Als je begint kan je altijd bijsturen, als je niet begint sta je gewoon stil.” “Ten tweede niet bang zijn om fouten te maken. Fouten maken we allemaal en als je een fout zelf oplost leer je het meest.” “En tenslotte goed luisteren naar anderen die al ervaring hebben, zei kunnen je behoeden voor al te grote beginnersfouten en je goed op wel helpen, door je de weg te wijzen.”

En toen was ik weer in Gent. Na een heel prettig bezoek en een hartelijk afscheid reden we naar St. Michielsparking. We konden gelijk naar binnen en vonden al snel een plaatsje dankzij een geavanceerd systeem in de parking precies aangeeft hoeveel plaatsen er vrij zijn in een bepaalde gang. Je kunt de vrije plaats ook van verre zien. Rood lamp is bezet, groen lampje is vrij. Zo’n systeem had ik nog nooit gezien. Eenmaal buiten gekomen was het om de hoek de burg over en stonden we midden in het centrum van Gent.

Delen op:

“Dat doen wij hier niet.”
“Ok”. Mijn mond viel open van verbazing. Vlug sloot ik hem weer en keek schuchter onder mijn wenkbrauwen door om te zien of mijn reactie haar was opgevallen. Daar was niets van te zien. Na haar opmerking was ze gewoon door gegaan met haar drukke werkzaamheden. Ze zag me allang niet meer staan. Nog een beetje bedeesd verliet ik het pand.
“Dat doen ze hier dus niet,” het was in ieder geval heel duidelijk geweest.

Nog niets van klantgericht werken of zaakgericht werken. Hier waren nog de aloude procedures van kracht. En mijn verzoek, zeker niets wereldschokkends, had niet in de huidige manier van werken gepast. Of het nou een redelijk of logisch verzoek was deed eigenlijk helemaal niet ter zake.
“Dat doen wij hier niet.”

Verandertechnisch zijn dit wel de leuke dingen. De steeds mondigere consument laat zich steeds minder afschepen met procedures. We verwachten meer, bv. een klantgerichte aanpak. Bij deze organisatie valt dus nog veel winst te behalen. Dat wil niet zeggen dat je dat dan ook 1, 2, 3 voor elkaar hebt. Daar zijn een aantal dingen voor nodig:

• Ten eerste een verlangen om te willen veranderen. Het gevoel, dat het écht nodig is om te veranderen. En als dat gevoel niet aanwezig is, zal het gecreëerd moeten worden.
  Verlangen => create a sense of urgency

• Ten tweede een groep van mensen die willen leiden. Het verbinden van mensen tot een team van creatieve en inspirerende mensen. Mensen die sterk gemotiveerd zijn om zowel oplossingen te zoeken als anderen te inspireren om ook mee te doen.
  Verbinden => create a guiding coalition

• Ten derde een goed beeld in welke richting oplossingen gezocht moeten worden. Een beeld dat richting geeft aan ons denken, beperkt het aantal oplossingsmogelijkheden. Het is beter het beeld bij te stellen als nieuwe inzichten verkregen zijn, dan te blijven rond dobberen in de pool van oneindige mogelijkheden.
  Verbeelden => create a vision for change
  De kracht zit in de beperking. Om echt goede oplossingen te vinden is vaak creativiteit vereist. Deze video laat zien dat creativiteit vaak komt met beperkingen.

De oplettende lezer herkent vast de eerste 3 stappen van Kotters “8-Step Process for Leading Change” In deze beeldshow worden de stappen prachtig uitgelegd door een metafoor met pinguins en een smeltende ijsberg.

De zon scheen op mijn gezicht toen ik het gebouw verliet en naar mijn fiets liep. Mijn gedachte waren ineens heel helder. Verlangen, Verbinden, Verbeelden, precies zoals bedoeld in onze track op het Landelijk Architectuur Congres in november met de titel: Op reis met behulp van de VVV.

Delen op:

“Ja daar was het.” Hij vertraagde zijn pas. Keek goed om zich heen. Op zoek naar herkenningspunten. “Of was het die daar?” Even verderop boog de straat naar links. De huizen leken daar verderop iets naar elkaar toe te komen. Nee het was deze lantarenpaal waar hij nu ruim dertig jaar geleden tegenaan gelopen was.

“Kunt u mij vertellen hoe ik bij de Roerdompstraat kom?”

“Roer-domp-straat?…” “Ja hoor, hier doorlopen en dan tweede straat links en vandaar aan het einde rechts.” Hoeveel hij nog wist uit zijn oude buurt. “Zou die bakker er nog zijn”, dacht hij. “Daar waar ze die lekkere broodjes hadden”.

“Laten we een vuurtoren maken, de led’s laten knipperen op dezelfde frequentie als de vuurtoren van Scheveningen.” Ik ben bij de Haagse Makers, het platform voor de Maker Movement Den Haag. De Haagse Makers willen (nieuwe) makers bij elkaar brengen, kennis delen, ontmoetingen faciliteren en mooie en nieuwe dingen maken. Na mijn besluit om iets fysieks te maken ben ik van alles aan het uitproberen en daarin ontmoet ik nieuwe mensen. We gebruiken een Arduino, een open-source electronica platform. Een soort microcontroller die je kunt programmeren.

En zo beland ik weer ruim dertig jaar terug. Mijn kennis van elektronica blijkt nog verrassend actueel. Het blijkt dat ik ook wat kan uitleggen hoe sommige componenten werken. Andere leren mij het programmeren. Dat programmeren van zo’n Arduino is eenvoudiger dan ik had gedacht. Eerst één ledje laten knipperen, dan een aantal ledjes op een rij. Zolang ze een voor een knipperen is als nog simpel. Maar de vuurtoren heeft 2 lichtstralen. Eén na 6 seconde en één 2 seconde daarna. De ledjes in een cirkel. En als we dan 2 rondjes programmeren een van 6 en een van 2 seconden komen die na elkaar. Dat is nou net niet wat we willen zien. De rondjes in elkaar verweven kan niet, de microcontroller handelt alles na elkaar af. Twee ledjes tegelijk laten branden kan wel, maar dan moeten we ze per led aansturen en niet als rondje.

Het klinkt allemaal veel te ingewikkeld, dat valt wel mee als je het ziet werken. Van welke kant je ook kijkt de ledjes knipperen in het zelfde patroon.

Het is leuk dat je meer weet van een vroeger ambacht dan je dacht, en dat het allemaal ook weer bovenkomt. Maar nog leuker is dat je van nieuwe mensen dingen leert die je anders nooit was tegengekomen.

Hé, waar is die bakker? Dan maar een broodje thuis eten. Maar wat een leuke bloemist, dat soort bloemstukken heb ik nou nog nooit gezien. Wat leuk dat ik hier nu langs kwam.

Delen op: