Goedendag lezer,
Deze week sla ik over.
Mijn welgemeende excuus.
Wel gedachte, maar geen idee.
Wel woorden, maar geen zinnige zin.
Wel tijd voorradig, maar geen moment gekozen.
Gewoon een weekje dat het effe niet lukt.
Tot volgende week.
Met vriendelijke groeten, Laurent
Delen op:
“Naar links, Néé niet recht er op af. Sturen, sturen, sturen!!!”
Ik was er nog niet bij zo’n 60 à 70 jaar geleden, maar mijn oma kon niet fietsen.
Het familieverhaal klonk altijd hetzelfde: “Als ze een paaltje zag, reed ze er recht op af”
Helemaal gefocust op dat ene paaltje. Later in mijn leven kwam ik het nog dikwijls tegen:
“Alles waar je op focust wordt sterker.., groter…, breder…” Je kan er niet meer omheen.
Dus niet focussen op wat je fout doet. Vele jaren terug was dit ook de boodschap die ik meekreeg. In gesprekken dwaalde ik vaak af. Mijn hoofd zat zo vol verhalen en alles leek wel samen te hangen. Vaak merkte ik dat de aandacht van mijn toehoorders verslapte. Mijn eerste reactie was nóg meer voorbeelden erbij halen, in de hoop de aandacht terug te krijgen. “Focus op het verhaal dat je wilt vertellen. Als je merkt dat je afdwaalt zie dat als iets positiefs. Je herkent dat het anders moet, maar ga er niet op focussen. Probeer gewoon je verhaal te vertellen. Je leert het vanzelf als je er niet op focust”. Persoonlijk werkt dit goed voor mij.
Werkt dit ook voor groepen? Focussen op wat je slecht doet als team betekent niet automatisch dat je dan een goed resultaat krijgt als team.
“Iedereen bijeenroepen als het fout gaat, dat doen we, maar doen we dat ook als het goed gaat?”
Die vraag kreeg ik op een avond over talentontwikkeling op de school van mijn zoon. Positieve psychologie. Een waarderende manier van benaderen. ‘Wat werkt wel’ benadrukken. Want alles waar je op focust wordt sterker. Wat ging goed vandaag en waarom? Dit pas ik nu ook toe bij mijn huidige team en het eerste resultaat is dat de energie in het team toe neemt.
Dat deze positieve benadering ook werkt in Afghanistan bewijst David Mason uit Denemarken die er al 10 jaar een circus school runt. Zie: Floortje Dessing Circus in Afghanistan (9:48)
Complimenten maken doe je op de strategie, niet op uitkomst. Op het hoe. Je waardeert de inspanning in plaats van het resultaat. Hierdoor voelen mensen zich gesterkt in wat ze doen. En dat geeft energie om nog meer dingen goed te gaan doen.
Klats, Boem, klabam… Mijn Oma had haar paaltje midden op de weg weer feilloos gevonden. Voor haar was dat een reden om fietsen maar aan andere over te laten. Ze concentreerde zich op waar ze wel goed in was. Een hele lieve Oma.
Delen op:
Vervolg van vorige week:
“Snap jij hoe je deze formulieren moet invullen?”
“Nee, maar waarom doet de leverancier het niet zelf, zij hebben dit toch zeker vaker gedaan.” De nieuwe grote bloemenbak stond inmiddels te zoemen tussen alle andere potten en potjes. Henk had, na de gesprekken met Laurent, opdracht gegeven mee te werken aan de migratie van alle planten. Maar zijn medewerkers hadden moeite te begrijpen hoe deze migratie moest plaatsvinden. De leverancier had formulieren opgestuurd waar de gegevens van ieder plantje ingevuld moest worden. Zodra alle informatie binnen was konden de technici van de leverancier de plantjes gaan overzetten.
Het duurde weken en formulieren kwamen maar mondjesmaat terug. Vaak foutief ingevuld of helemaal niet. De leverancier ging zijn beklag doen bij Henk. En Henk vroeg aan zijn teams wat er aan de hand was. “Ik begrijp echt niet wat ze willen met die formulieren. Ze vragen zoveel informatie, het meeste is niet relevant. Ze hebben dit soort migraties al zo vaak gedaan. Maar ze sturen alleen maar formulieren.” De leverancier werd er ondertussen niet vrolijker op. Hij vroeg zijn technici of ze niet gewoon konden beginnen. “Echt niet, er zitten heel veel gevoelige plantjes bij die mag je niet zomaar overzetten. Sommige mogen alleen maar onder bepaalde condities. Het is echt niet zo dat je er maar even de schep in zet.” We willen gewoon weten waar de risico’s zitten. De spanning liep weer op.
“Wat is nu jullie probleem met die formulieren?”
“We snappen niet wat ze willen weten en de kennis van de nieuwe bak zit toch bij hun…”
Laurent in gesprek met de teams van Henk. Wat speelt er nu, waar zit de kneep. “Stel jullie wonen in een grachtenpand in Amsterdam. De gemeente komt onder jullie huizen boren voor de Noord-Zuid lijn. Er staat een paaltje scheef in jouw huis, bel je dan met de gemeente om iets af te spreken?” “Of vertrouw je op de technici van de gemeente.”
“Nee zeiden ze in koor, we gaan bellen.”
“Dat is nou precies wat de leverancier van jullie verwacht” Hij kent de gevoeligheid van jullie plantjes niet. Weet niet in onder welke condities sommige plantjes verpot mogen worden.”
Van dat moment af kwam de informatie stroom opgang. Er werden gesprekken georganiseerd tussen de teams van Henk en de technici van de leverancier. Laurent maakte een migratieplan met een risico inventarisatie en een overzichtelijke planning. We hingen de planning midden tussen de teams van Henk. Zodat iedereen kon zien wanneer hij aan de beurt was. Conflicten in en aanpassingen aan deze planning waren dan ook gelijk voor iedereen duidelijk. Het duurde dan ook niet lang of Laurent voelde zich overbodig. “Ik zou graag vertrekken” vroeg hij aan de leverancier en Henk. Nog even niet antwoorden zij: “Als er iets is met de teams krijg jij antwoord en wij niet.”
Dit is het vervolg van het verhaal dat werd geschreven na een workshop storytelling. In mijn blog van vorige week gaf ik aan welke verhaallijn je kunt aanhouden. Hoe maak je nu een verhaal over je eigen professie? Schrijf eerst eens op waar jij het allemaal voor doet aan de hand van de volgende vragen:
| 1. Wie ben je? | / Jouw naam. |
| 2. Wat doe je? | / Waar ben je goed in. Wat kun je andere leren. |
| 3. Voor wie doe je het. | / Jouw herkenbare doelgroep. |
| 4. Wat willen ze, hebben ze nodig | / Waar sluit jij aan op die behoefte. |
| 5. Hoe veranderen ze door wat jij geeft | / 5x waarom vraag stellen. Doordenken, jouw waarde. |
Nu zoek je de gebeurtenis waar dit het meest in naar voren kwam en maak je je eigen Pixar verhaal.
Delen op:
Henk liep tevreden tussen zijn planten. Hij gaf ze water. Zo nu en dan een beetje Pokon®. Zijn planten waren de mooiste van de straat. Als winkelmanager van de BloemenKiosk® was hij een tevreden man.
“We gaan alle bloempotten veranderen. Er komt een grote bloemenbak met een systeem dat automatisch de aarde ververst. Zodat iedere plant altijd de juiste hoeveelheid aarde heeft.”
Henk wist niet wat hij hoorde toen hij dit bericht las van het hoofdkantoor. Wie had dit beslist? Waarom was hij niet betrokken. En wie ging er wat doen?
Henk’s hakken gingen in het zand. Er zou hier geen bakje aarde meer verplaatst worden. De stoom kwam Henk letterlijk uit de oren.
De leverancier die de nieuwe grote bloemenbak kwam plaatsen, werd totaal genegeerd. De bak kon hij wat Henk betreft plaatsten, maar er ging geen plantje in. Alle verzoeken om informatie werden door Henk vakkundig de mist in geleid. Een aantal weken gebeurde er helemaal niets. De leverancier werd er niet vrolijker op. Zijn spiksplinternieuwe bak stond daar prachtig te zoemen. Echter zonder ook maar één plantje erin. Ook bij de leverancier werd langzaam het kookpunt bereikt. Toen dacht hij terug aan zijn een oude vriend Laurent. Wat die vriend eigenlijk deed snapte hij niet, maar hij kon dingen laten werken.
“Ze doen hier altijd van alles, zonder mij te raadplegen.” In gesprek met Laurent kon Henk voor het eerst zijn hart luchten. En vooral ook vertellen over zijn mooie winkel en plantjes. Henk vertelde ook over zijn plannen, hoe hij zelf dacht zijn plantjes en winkel nog meer te laten bloeien. Nu het vertrouwen was gewonnen vroeg Laurent naar de nieuwe bak en wat Henk ervan vond.
Nu de boosheid was gezakt…
Dit verhaal werd geschreven na een workshop storytelling. Deze workshop gebruikt de verhaallijn van de meeste Pixar films als leidraad. Voor wie de Pixar films niet kent volgt hier de verhaal opbouw:
| 1. Er was eens… | / Het karakter voorstellen. |
| 2. Elke dag… | / Wat wil het karakter en heeft het nodig. |
| 3. Inciting Incident | / Alles gaat mis. |
| 4. Waardoor | / Een wending waarbij de 2de hoofdpersoon ’te hulp’ komt. |
| 5. Tot eindelijk | / Het happy end. |
Wil je weten hoe het verhaal afloop?
Lees mijn volgende blog.
Hierin ook hoe je over je eigen professie een verhaal kunt maken.
Delen op:
In hemelsnaam, wat gebeurt hier? Hoe moet ik mij dat voorstellen? Soms houdt het op en gaat het mijn inbeeldingsvermogen te boven. In mijn ogen is geen enkele vergelijking hier op zijn plaats. Toch tolt mijn hoofd en ben ik constant opzoek naar beelden.
Beelden die mij altijd houvast bieden om complexe situaties te begrijpen. Beelden die inzicht geven in niet tastbare begrippen als liefde, vertrouwen, doorzettingsvermogen en trouw. Maar haat, niets ontziende haat. Wat kan ik daarmee? Of is het wel haat? Er sprak geen emoties van hun gezichten. De gezichten van de mannen die de kalasjnikovs keer op keer leegschoten.
Mijn blog zou gaan over mijn ervaring met positieve psychologie. Maar mijn hoofd zit vol met vragen. Waarom heeft dit zo’n inpakt op mij en niet de mensen van dorpen in Nigeria die afgeslacht werden door Boko Haram. Hoe komt iemand tot zo’n daad? Gek, gebrainwasht zeggen mijn kinderen, voor hen is het niet zo moeilijk. Gaan zij voor de beloofde beloning in het volgend leven? Dagen na de schietpartij krijgen sommige daders een gezicht. Gewone mensen eigenlijk net zoals jij en ik. Ik kan het niet geloven. Wat beweegt iemand tot zo’n daad?
Mijn voorstellingsvermogen houdt helemaal op als ik de verhalen lees over wat er gebeurt in Le Bataclan. Kun je dan nog verder leven? Vele verwoorden het als onrecht, dat zij het overleefd hebben en andere niet. De gruwel in je hoofd, ik heb er gelukkig geen ervaring mee.
Mijn kracht is het delen van mijn ervaring. Mijn beelden van complexe zaken delen met andere en samen tot nieuwe inzichten te komen. Vandaag lukt het even niet. Dit gaat mijn inbeeldingsvermogen te boven. Toch moeten we er samen uitkomen, geweld is nooit de oplossing. Ook al klinkt dit als een cliché een betere wereld maken we samen en niet alleen.
Prachtig, mooi goudbruin en goed gerezen. De heerlijke geur verraad dat hij ook heel lekker zal smaken. Voorzichtig haal ik de taart uit de over en zet hem op het aanrecht. Langzaam snij ik de taart los van zijn vorm, haal hem eruit en zet hem op een mooi rond bord. Ik bewonder het resultaat. Mijn taart is veel beter gelukt dan ik op basis van de afzonderlijke ingrediënten kon voorspellen. Wat een succes.
“He, dit klopt precies met mijn verhaal, dit sluit helemaal aan.” roept een van de uitgenodigde sprekers halverwege de oefensessie. “Ja dat klopt, daarom hebben we je ook uitgenodigd.” Je hebt het samen zo bedacht. De verschillende denkbeelden samengebracht. Het blijft verbazen dat het zo klopt. Als werkgroep Visuele Enterprise Archtectuur (VEA) hadden wij de afgelopen week een oefensessie. Dit ter voorbereiding van onze presentatiereeks (track) op het komende Landelijk Architectuur Congres (LAC). Voor het eerst waren de afzonderlijke sessies van onze track bij elkaar. Gedurende de avond werd de sfeer steeds beter, de afzonderlijke sessies bleken als puzzelstukjes in elkaar te schuiven tot een mooi geheel. De opbouw van onze track: ‘Op reis met behulp van de VVV‘ zit evenwichtig in elkaar en sluit naadloos aan bij het thema van het LAC congres van dit jaar: ‘De Architect: van Ego naar Eco’.
Voorheen stelde de architect zich dan vaak op als Ego en probeerde alle wensen vanuit de verschillende vakdisciplines in een bedrijf te vertalen naar goede IT oplossingen. Voor integrale en discipline overstijgende bedrijfsoplossingen werden dit vaak vertalingen van vertalingen van vertalingen. Met het nieuwe Eco paradigma kwamen wij tot de stelling: Stop met vertalen maak eerst een gemeenschappelijk beeld.
De Ego architect bevindt zich in ecologie van een bedrijf. Gezamenlijk met de stakeholders van andere disciplines binnen deze ecologie hebben zij tot taak de juiste sturing te geven die zorgt voor een duurzame ontwikkeling van het bedrijf. De uitdaging waar men voor staat is dat de verschillende disciplines vaak hun eigen vaktaal en cultuur kennen. Hierdoor ontstaat meestal een kakofonie en onderlinge strijd om het eigen gelijk.
Onze LAC track: ‘Op reis met behulp van de VVV’ geeft om de Verlangens vanuit de verschillende disciplines te Verbinden door middel van Verbeelding een aantal handvatten:
“Is er niet meer taart? Er zijn nog mensen die hem willen proeven.”
Verbaasd kijk ik naar het lege ronde bord, de laatste kruimels verraden dat de taart geheel geconsumeerd is. Had ik nu maar een stukje voor mezelf apart gezet.
Delen op:
“Je begint gewoon. Je weet toch welke punten je wilt maken?”
“Ja, dat wel, maar ik heb het hele verhaal nog niet compleet.”
“Een verhaal vormt zich vaak terwijl je schrijft, je moet gewoon beginnen.”
Een kort gesprek met Roel Janssen op een simpel bierviltje ontvang ik een aantal waardevolle tips. Dit gesprek leidt ertoe dat ik precies één jaar geleden ben begonnen met bloggen.
Op 3 november 2014 verschijnt mijn eerste blog: “Wat is uw deel van de koek”
De tips van Roel op een rijtje:
– Kies één onderwerp met één boodschap
– Kies een stijl. In mijn geval metaforen.
– Schrijf willekeurig je gedachten op met in je achterhoofd de punten die je wilt maken.
– Probeer niet al je punten in één verhaal te stoppen, vaak is één genoeg.
– Je verhaal vormt zich over de blogs heen. Laat het gebeuren.
Verhalen vertellen is een van mijn grote passies. Midden jaren ’60 sta ik voor de klas. Ik ben dan een jaar of 9. Er hangt een kalender aan de muur. Op de kalender is een jongetje te zien dat achter de fanfare aanloopt. Daar begint mijn verhaal. Na een klein kwartiertje ga ik weer zitten in de klas. Trots dat ik meestersvraag, wie iets wilde vertellen, zo makkelijk kon invullen. Nog jaren heb ik gedacht de spreekbeurt te hebben uitgevonden. Want na mijn vertelling maakten de meester er iets wekelijks van, voor alle kinderen. Gaan schrijven leek dan ook een logisch vervolg. Dat dit zo’n 45 jaar geduurd heeft aleer ik begonnen ben heeft een andere oorzaak. Dyslexie of een enorme taalzwakte. Wat het precies is, ben ik nooit achtergekomen. Als ik schrijf, maak ik de domste fouten.
“Ik wil je blogs wel nakijken, iedere week”
“Echt waar? Dat zou wel heel fijn zijn.” Mijn buurman Tom Seghers biedt aan mijn blogs iedere week na te kijken en heeft dat het afgelopen jaar ook trouw iedere week gedaan. Of ik ze nu op tijd aanleverde, of pas maandagochtend vroeg nadat ik de blog al op de website had gezet, Tom kijkt ze altijd gelijk na en geeft ook goede tips. Zoals: “Wijk, ter verrassing, eens een keer af van je stijl”
Zonder deze 2 mensen was het mij nooit gelukt om te gaan bloggen. Daarom na één compleet jaar bloggen: “Hartelijk bedankt.”
Natuurlijk wil ik ook alle mensen bedanken die mij inspireerde bij het schrijven van mijn blogs. En daarnaast ook allen die de moeite namen om mijn blogs te lezen en/of een reactie te geven. Op naar de 10 jaar bloggen.
Delen op:
De dijk slingert door het Hollandse landschap. Ontluikende ochtend, dauw hangt over de weilanden. Het water aan de ene kant, koeien aan de andere kant.
“Blijf staan.” verbaasd en hulpeloos kijk ik naar mijn vriend.
“Echt?” Ze komen recht op me af, een stuk of 10 koeien, in volle draf. Mijn vriend zetten me neer, op het midden van de weg. “Armen wijd houden en blijven staat,” zei hij. En nu sta ik daar, hulpeloos alleen. ZIJ zijn met z’n tienen en met 30 keer zoveel gewicht.
Soms moet je recht blijven staan, ook als het zweet je aan alle kanten uitbreekt. Vertrouwen op zij die er meer verstand van hebben dan jij. Je rug recht houden noemen ze dat. In sommige situaties is dat heel moeilijk. De organisatie komt als het ware op je afstormen. Het moet nu geregeld worden. De escalaties vliegen je om de oren. Je gaat bijna door de knieën…
De grond trilt onder mijn voeten. Ik voel de adem van de eerste koe zowat in mijn gezicht. Hun geur bereikt mijn neusgaten. Nauwelijks hoor ik mijn vriend nog bemoedigend roepen: “Blijf staan, armen wijd.”
Als ook mijn leidinggevende binnen komt stormen voel ik het laatste beetje moed vervliegen. Ergens in mijn achterhoofd klinkt zacht de roep van de techneuten. We lossen het op, informeer jij de organisatie, dan kunnen wij doorwerken. Onopvallend sluit ik de deur achter mij en raap mijn laatste beetje moed weer op: “Heren en dames, er wordt hard aangewerkt, nog even geduld, er komt zo dadelijk meer duidelijkheid.
Ik voel de bezeten lijven net voor mij langs schieten. Eén voor één verdwijnen de koeien door het openstaande hek het weiland in. Mijn vriend komt lachend aangelopen:“Stadsmensen”. Hij sluit het hek van de wei en we lopen samen naar de boerderij: “Koffie?”
Delen op:
“Pas op voor je handen, je kunt je flink bezeren aan die ruwe stenen.”
Voorzichtig worden de touwen vastgemaakt. Vooraan, twee keer eromheen en achteraan, twee keer eromheen. Ali controleert of de touwen goed genoeg vastzitten. Daarna maakt hij de lange trektouwen vast. Voorzichtig knoopt hij de touwen aan de zijkanten en aan de bovenkant vast en leidt ze dan naar voren. Daar staat de trekker klaar. Maar voordat hij de trektouwen overdraagt vlecht Mohammad ze eerst ineen tot een grote bundel. Jaffar rolt een zachte doek om de bundel en maakt die met leren banden vast. Dan geeft Ali de bundel aan de trekker Said. Zelf neemt hij plaats achter de steen samen met de andere duwers. Het onderhoud van een piramide in het oude Egypte is een hele klus, maar Ali weet dat hij met zijn team een van de beste van Egypte zijn. Ze hebben het onderhoud goed in de hand door alle taken te verdelen en duidelijke afspraken te maken.
Het onderhoud van moderne IT systemen gebeurt tegenwoordig vaak met ITIL processen als Configuration, Incident, Problem en Change. Door deze processen strak in te richten met goede afspraken en rapportages kun je met een minimale bezetting een groot serverpark onderhouden.
Iedere week worden alle stenen gecontroleerd op scheuren en basten. Alle meldingen worden verzameld in een centraal systeem. Hierin is ook terug te vinden wanneer en waar de steen werd gemaakt. Ook de oorsprong en kwaliteit van de steen staan geregistreerd. De melding wordt met deze data van de steen vergeleken en dan wordt bepaald of de steen vervangen moet worden of toch nog gerepareerd kan worden. Daarna wordt de melding doorgezet naar de reparatie of vervangingsploeg.
“Ali, mag ik een paar man van jou lenen? Ik moet een nieuwe vleugel aan de piramide bouwen en heb jullie kennis van stenen nodig”. “Ali mag ik een paar man van jou lenen? Ik heb jullie kennis van touwen nodig”. “Ali, kun je even meekijken. Het vlechten gaat hier niet goed.
Projecten hebben vaak de neiging om mensen te lenen uit de operatie. Het zijn vaak goedkopere krachten met een goede kennis van de huidige omgeving. Een mooie aanvulling om het projectbudget te drukken. In veel organisaties is de druk op projecten groot. De realisatie van iets nieuws geeft vaak voordelen ten opzichte van de concurrentie. De operatie wordt als een gegeven beschouwd. Het draait toch allemaal. Vanzelf?
Als Ali terug komt staat Said alleen aan de steen te sjorren. Hij komt geen millimeter vooruit. De stenen tableaus met meldingen puilen uit de mand. En ergens bovenaan de piramide begint het al aardig te verzakken door een gebarsten steen. Links achter de Piramide ziet hij dat de nieuwe vleugel al bijna af is. Die nieuwe vleugel moet straks ook mee in het onderhoud en daar is nog niets voor geregeld…
Delen op:
De oude tuindeur kraakt in zijn voegen. Piepende scharnieren bij iedere windvlaag. Kreunend doorstaat de oude deur de storm De spleten tussen de planken worden groter en kleiner, je kan er bijna door naar buiten zien.
“Wanneer ga je die deur eens repareren, onderaan hangt hij los en sluiten doet hij ook niet goed meer.” Die middag haal ik de deur los van zijn scharnieren. De onderkant is deels rot. Moet ik de hele deur vervangen? Of snij ik de rotte plek weg en lijm er nieuw hout in? Het laatste lijkt sneller en goedkoper en het geeft meer voldoening. Dan kan ik mijn vakmanschap tonen.
Vakmanschap; Veel technici, ook in de informatie technologie (IT of ICT), zijn er trots op. Laten zien wat je allemaal kan. Wat de mogelijkheden zijn. We leggen graag uit wat we doen en wat onze keuzes zijn. Daarbij merken we vaak niet dat de ander allang is afgehaakt.
Mijn vrouw wil graag snel een goede tuinpoort en wil niet graag een paar dagen zonder deur zitten. Het maakt haar niet uit hoe ik dat doe. Ze vraagt wel of ik gelijk dat nieuwe soort slot kan monteren, zo eentje die je met je smartphone kan bedienen.
Oudere IT systemen vergen veel onderhoud. Veel is in de loop van de tijd verbeterd en aangepast aan de tijd. Hierdoor is ook de complexiteit van een systeem ontzettend toegenomen. Dit maakt vervanging niet eenvoudig. Gebruikers ervaren ook de noodzaak niet direct. Alles werkt toch? En als er dan een storing optreedt ligt een nieuw lapmiddel meer voor de hand dan het hele systeem op dat moment te vervangen.
Ondertussen ben ik in de schuur bezig. Blijkt de rotte plek groter dan gedacht en moet ik nog meer hout wegsnijden. Dat komt vanavond niet meer klaar, dan maar een nachtje zonder deur. Een nachtje zonder deur, dat kan ik wel uitleggen aan mijn vrouw. De volgende dagen blijkt het hout van de deur nog zo doorweekt dat ik het nieuwe hout er nog niet in kan lijmen. Drogen duurt dagen. Gaten stoppen, schuren, gronden, verven. Na 2 weken zit de deur er nog niet in.
“Nu is het genoeg, ik bestel vanavond nog een nieuwe”, zegt mijn vrouw. Maak het maar provisorisch af en hang hem terug.
Voor gebruikers is het uitvallen van IT systemen vaak meer dan lastig. Ongepland 2 weken uitval is helemaal uit den boze. Het is dus zaak op tijd te beslissen een IT systeem te gaan vervangen. Hiervoor een flinke dosis overtuigingskracht in zetten om de benodigde financiën bijeen te krijgen. Vervolgens een gefaseerde aanpak kiezen. Een waarbij delen van de functionaliteit uit het oude systeem overgeheveld worden naar het nieuwe systeem. Om daarna pas deze delen in het oude systeem uit te zetten.
Nadat de deur is teruggehangen wordt de avond besteed met het zoeken naar een nieuwe deur. Een nieuwe deur bestellen blijkt nog niet zo eenvoudig. Onze oude deur blijkt een incourante maat te hebben. Eentje die ze niet standaard maken. Levertijd 8 weken en dan moeten we hem zelf aflakken. Dan maar hopen dat de oude deur nog even blijft hangen…
Delen op:
