Category Archives: Blog

“Zal ik je ei bakken”. Mijn zoon wil leren koken, de eerste stappen zijn gezet.
“Gaan jullie, maar wij passen wel op onszelf”. En zo gaan we lekker met z’n 2’en wandelen op de Scheveningse boulevard. Onze kinderen krijgen hun eigen inbreng in ons gezinsleven, ze groeien naar volwassenheid.

Met de werkgroep Visual Enterprise Architecture discussieerde we de afgelopen weken over de veranderde rol van de Informatie Technologie (IT) in de samenleving. Voorheen was de IT architect vooral een vertaler. Behoefte uit bedrijfsleven, overheid of zorg werden door IT architecten vertaald naar IT oplossingen. Het toenemende belang van IT voor veel organisaties, maakt dat veel meer mensen, in die organisaties, belang hechten aan goede IT. Zozeer zelfs dat sommige traditioneel gezien niet IT bedrijven, zichzelf als IT bedrijf laten voorstaan. IT is dus veel meer onderdeel van de organisaties en het speelveld waarin organisaties zich bevinden. Je zou kunnen zeggen dat de IT langzaam volwassen wordt. Naast de groter wordende inbreng binnen veel organisatie, zouden de IT architecten ook hun verantwoordelijkheid moeten nemen. Dit is net als bij mijn gezin, waar we van de kinderen naast meer inbreng ook een stukje verantwoordelijkheid vragen.

Vanuit hun expertise kunnen IT architecten organisaties verrijken. Hierdoor zouden ze moeten stoppen met vertalen en bijdragen aan het totale beeld. Zie hiervoor ook mijn blog over het gemeenschappelijk beeld. Deze nieuwe vorm van IT architectuur willen we als werkgroep ook graag uitdragen op het Landelijk Architectuur Congres in november. Aansluiten op het thema van dit LAC: ‘van Ego naar Eco’, noemen we deze vorm ‘Eco architectuur’.

Elkaar begrijpen door middel van een gemeenschappelijke taal is voor Eco architectuur een vereiste. Visualisatie (beeldtaal) kan die rol van gemeenschappelijke taal vervullen.
De IT architectuur wordt ook langzaam volwassen

Familieberaad, ons gezinsleven is een stuk kleurrijker geworden met de inbreng van onze kinderen.

Delen op:

Bestaat er een dier dat zichzelf aanpast aan zijn leefomgeving? De mens niet meegerekend. Een kameleon kan heel mooi één worden met zijn omgeving, maar kan hij overleven in woestijn of poolgebied. Katachtigen, als soort, komen al aardig in de buurt. Katten komen bijna overal op aarde voor. De verschillende soorten zijn aangepast aan hun omgeving. De individuele kat kan zich niet aanpassen als zijn leefomgeving verandert. Zo zijn er dus katten die met uitsterven  worden bedreigd.

Computersystemen, zoals beschreven in mijn vorige blog, kunnen zichzelf, net als een individuele kat, niet aanpassen aan hun omgeving. Nu nog maakt de voortdurende veranderende werkelijkheid, bijv. nieuwe wetgeving, dat computersystemen steeds aangepast moeten worden. Zou het niet handig zijn als computers die werkelijkheid zelf konden waarnemen en zichzelf daaraan aanpassen? Er zijn ontwikkelingen die hier op lijken, bijvoorbeeld de aanpassingen van de website naar aanleiding van je surfgedrag.

Computers gaan steeds meer onze persoonlijke werkelijkheid benaderen. Wij gaan ons steeds meer baseren op wat de computer ons voorspiegelt. Zo komt er een moment waar er geen onderscheid meer te maken is tussen mij en mijn computer alter ego

We zijn nog niet zover, maar volgens sommige informatici krijg je ooit een computersysteem als een ‘verbeterde’ uitgave van de mens. Wat ‘beter’ is laat ik nog even in het midden. Het lijkt nu nog een utopie, maar in de jaren negentig van de vorige eeuw was ook zo’n discussie. Of een computer ooit zo goed zou kunnen schaken als een mens. “Het schaakspel is veel te complex voor een computer”, zeiden velen. De discussie is gestopt nadat: Deep blue het wint van Kasparov

Uiteindelijk is het ook niet van belang of computersystemen ‘beter’ worden dan mensen. Maar hoe wij als mensen omgaan met steeds ‘slimmer’ wordende computers. Laten we ons straks rijden in de zelf rijdende auto van Google. En wat als de computers beter kunnen leren van de interactie met personen dan wij dat als mens zelf kunnen? Wie neemt dan de beslissing? In 2013 kondigde IBM aan dat oncologen van the Maine Center for Cancer in New York Watson supercomputer gingen inzetten voor de aanbeveling van behandeling voor longkanker. De computer kan veel meer informatie doorgronden dan waar mensen toe in staat zijn. En zo op vele gebieden betere beslissingen nemen. Misschien straks ook wel over hoe we computers verder ontwikkelen.

Een zichzelf ontwikkelende computer, die misschien ooit alle beslissingen van ons overneemt? Waar trekken wij de grens? Of juist niet en laten we ook deze beslissing aan de computer.

En katten, als de met uitsterven bedreigde Sumatraanse tijger zich zou kunnen aanpassen om te overleven in een stedelijke jungle als New York, zou dat een goede ontwikkeling zijn?

Dit blog is wederom geïnspireerd op de dialoog met Frans van Koppen Bedrijfsarchitect bij Ordina.

Delen op:

Om met elkaar te kunnen communiceren hebben we allerlei afspraken ‘vastgelegd’ in bijvoorbeeld taal, gedragsregels en wetten. Deze zijn lang niet zo formeel als een computerrsysteem vereist. In mijn blog van vorige week hadden we een oplossing gevonden voor het probleem van Piet. “Piet is volwassen”. Dat lijkt heel eenduidig, maar in de context van andere landen en wetgevingen kan dat waar zijn of niet. En als Piet in de kroeg weer eens raar doet, dan krijgt de uitspraak “Piet is volwassen” een ironische lading. Als we nu context toevoegen, zoals Paul Oude Luttighuis heeft gedaan met Essence, dan is “Piet is volwassen” met de context “volgens de Nederlandse wet” eenduidig waar.

Lost dit helemaal het probleem van eenduidigheid op? Niet helemaal, zoals eerder besproken in mijn blogs, ga ik ervan uit dat ‘de werkelijkheid’ niet bestaat. Dat wij onze werkelijkheid creëren in ons hoofd terwijl we in interactie zijn met onze omgeving.

Een omgeving die ook nog eens continu aan verandering onderhevig is. Zodanig zelfs dat we over de tijdsgeest spreken als we het over de heersende normen en waarde van een bepaalde periode in het verleden hebben. Dat we daarmee in een heel andere werkelijkheid leven dan bijvoorbeeld in de jaren 60 van de vorige eeuw zal niemand ontkennen.

Toch zit er nog wel code uit die tijd in bepaalde computerprogramma. Meestal is dit niet zo’n probleem omdat veel programma’s continu worden aangepast als er iets veranderd, bv in de wetgeving. Rond het jaar 2000 leek deze oude code wel een probleem op te leveren, beter bekent als Y2K. Ik heb toen voor het eerst van mijn leven en hopelijk voor het laatst de oud en nieuw nacht op het werk doorgebracht.

Wat hier vooral duidelijk wordt is dat computersystemen alleen kunnen functioneren binnen een van te voren bepaalde context. Het is te vergelijken met met dieren. Veel dieren kunnen alleen maar overleven binnen hun habitat (leefgebied). Zo is niet alleen jacht en vervuiling er verantwoordelijk voor dat vele soorten uitsterven, maar vooral ook het verminderen van het leefgebied. Denk maar aan de grootschalige ontbossing van het tropisch regenwoud.

Computersystemen zijn dus helemaal niet zo flexibel als vaak gedacht wordt. Je kan zeggen dat alle flexibiliteit ontstaat door de continue aanpassingen aan computersystemen. Als computersystemen dat aanpassen nu eens zelf zouden kunnen, zich aanpassen aan de omgeving. Wordt het dan niet veel beter? Hierover in mijn volgende blog…

Dit blog kwam wederom tot stand na de dialoog met Frans van Koppen Bedrijfsarchitect bij Ordina.

Delen op:

“Kun je een kat niet vegetarisch grootbrengen”.
Die vraag kreeg ik eens van een huisgenoot in mijn studietijd. Deze huisgenoot was net zelf actief vegetariër geworden en wilde graag de kat meenemen in haar enthousiasme.

Eigenlijk om dezelfde reden dat je een kat geen worteltjes kunt laten eten, kun je een computer niet voeren met gewone spreektaal. Om iets door een computersysteem te laten oplossen heb je opdrachten en instructies nodig specifiek voor dat computersysteem. Deze instructies moeten héél erg logisch zijn opgebouwd. En dat is niet zo eenvoudig, neem het volgende voorbeeld maar eens:
“Piet is volwassen”. Dat lijkt heel eenduidig, maar in de context van andere landen en wetgevingen kan dat waar zijn of niet. En als Piet in de kroeg weer eens raar doet, dan krijgt de uitspraak “Piet is volwassen” een ironische lading. Het hangt dus ook af van in welke werkelijkheid zich dit afspeelt.

Er is veel werk verricht om onze uitgesproken taal te vangen in logisch opgebouwde instructies. Bijvoorbeeld Prof.Dr.Ir.G.M.Nijssen is de grondlegger van ‘controlled natural language’ een soort “natuurlijk taal” die begrijpelijk is voor iedereen en toch de structuur bevat die computersystemen vereisen. In deze video spreekt hij over de “natuurlijk taal” voor pensioenen. Paul Oude Luttighuis heeft met Essence, in het formalisme het begrip context toegevoegd. Een formalisme is waar, zolang het binnen een bepaalde context wordt gebruikt. Wat in ieder geval een oplossing geeft van ons probleem met Piet. De valkuil van dit soort benaderingen is dat men onmiddellijk weer een nieuwe formele taal creëert en zo direct de valkuil van objectiviteit weer ontstaat. Zoals eerder besproken in mijn blogs hebben we in bedrijven vele stakeholders die allen in hun eigen realiteit leven. Waarbij het niet alleen belangrijk is wat iemand zegt, maar ook vanuit welke context. Over deze dynamische context valt nog veel meer te zeggen, daarover meer in mijn volgende blog.

Mensen die werken in de Informatie technologie (IT) hebben vaak last van datzelfde paradigma tussen ‘de dynamische werkelijkheid’ en ‘de behoefte om deze werkelijkheid te structureren en in formele taal, die door de computer begrepen wordt, om te zetten’. Hun werkelijkheid bestaat uit computersystemen die gevoed moeten worden met logisch opgebouwde instructies. Te vaak proberen informatici hun werkelijkheid aan anderen uit te leggen of zoals Professor Nijssen eens zei: “Wij van Swahili moeten ophouden de rest van de wereld Swahilisch te willen leren”

Dit blog kwam tot stand na een dialoog met Frans van Koppen Bedrijfsarchitect bij Ordina. Hierdoor heeft hij een belangrijke bijdrage geleverd aan dit blog. De dialoog levert zoveel stof tot nadenken op, dat ze ook de komende 2 blogs hiermee gevoed gaan worden.
En de kat, die werd gelukkig gewoon met brokjes gevoed en leefde nog lang en gelukkig.

Delen op:

Langzaam haal ik mijn voet van het gaspedaal. De auto’s voor me komen dichterbij, veel rode remlichten. Dan doven de remlichten en we gaan weer in gang. Maar niet voor lang. Het rood, licht op voor mij. Dit patroon blijft zich nog wel even herhalen. Het is druk op de weg naar huis. Na een tijdje realiseer ik me: “Mijn voet is boven het gaspedaal en niet boven de rem”.

In projecten blijf ik ook altijd doorgaan. Zo nu en dan het gas eraf, even rustig kijken, waar ontstaat de ruimte en dan weer verder. De sfeer, die ik ervaar bij binnenkomst van een project, is er een van: “We moeten verder, snel we raken achterop”. Vol het gas erop om er vervolgens achter te komen dat we met z’n allen stil staan en niemand weet waar het door komt…

Die verspilling van brandstof, iedere keer als je remt. Als Hagenaar ben ik zuinig en wil ik mijn vaart graag benutten. Na het remmen moet je altijd weer optrekken en dat kost geld.

Doorstroming…Hoe hou je de vaart in projecten? Niet de deadline of de milesstone zijn de belangrijkste drivers, maar de voortgang. Is iedereen bezig? Zijn we goed op weg? Weet iedereen wat er verwacht wordt of worden er obstakels ervaren die de doorgang beletten. Volgens de Léon de Caluwé ben ik dan een witte veranderaar. Iemand die uitgaat van de autonome verandering en alleen blokkades verwijdert. Een beetje uit het lied van John Lennon: “Life is what happens to you while you’re busy making other plans” in het liedje Beautiful boy(min 2:16).

Werkt het? Ik ervaar van wel, bv in één van mijn ervaringen hieronder:
“Kom als-je-blief hier naar toe! Ik word gek van die lui”. “Ze werken niet mee, ik krijg geen informatie en de deadline nadert”. “Nog 4 maanden dan moet de migratie van de systemen klaar zijn. Dat halen we nooit meer. Alles staat stil.”
“Ik?” “Wat denk je dat ik kan doen, ik ben toch geen crisis manager.”
“Ga met ze praten, zorg dat er iets gebeurt, nu staat het stil.”
Ik ben gaan praten en vooral vragen stellen. Is er wat aan de hand? Geen fouten zoeken, maar openingen vinden. Geen harde beslissingen vragen, maar obstakels opruimen en mensen verbinden. Als vanzelf ging het lopen en na 4 maanden was alles gebeurt en meer. Wat had ik nu eigenlijk gedaan. Na de grote migratiegolf was ik voor mijn gevoel wel klaar. Veel meer dan de planning bijhouden deed ik niet meer. Ik ging naar de projectmanager en vroeg of ik kon gaan.

“Je bent de enige echte consultant hier” kreeg ik als compliment van deze project manager. “Je bent de enige die echt luistert en je mag nog niet weg.” “Als er wat gebeurt krijg jij antwoord en ik niet.”

Alle remlichten springen weer aan en iemand voegt ineens voor mij in. Nu moet ook echt hard remmen, shit. Hé, een gaatje, gauw naar rechts, daar rijdt het nog een beetje. Gas erbij, effe asociaal zijn. Ook ik blijft maar een mens hé, die ook zo snel mogelijk thuis wil zijn.

Zit jouw voet boven de rem of het gaspedaal?
Laat het me weten in het commentaarveld hieronder.

Delen op:

“Zou het niet cool zijn als je al die informatie kon projecteren op de doosjes?”
“Zeker wel, kan dat dan? En wordt dat niet heel prijzig?”
“Volgens de video die ik laatst zag wel. De hardware is niet zo duur en de gebruikte software is uitgegeven als open source”

In mijn zoektocht naar Pranav Mistry SixthSense technologie kwam ik erachter dat de software niet verder is gekomen dan de eerste versie, WUW v0.1 beta. De 2 aangeraden mini projectoren zijn niet meer te koop. Pranav Mistry zelf werkt nu voor Samsung aan de Galaxy Gear
Toegevoegde Realiteit (Augmented Reality) lijkt al bijna een hype die voorbij is. De meeste artikelen die ik tegenkom dateren uit 2009, ook het jaar van de video van Pranav.
Zoals het artikel op Frankwatching met allerlei voorbeelden als:
Augmented reality volgens BMW en Rayban (in commentaar)
Ik vraag me steeds meer af wat er nu nog iets gebeurt met toegevoegde realiteit of verwacht ik teveel, te snel. Tenslotte zegt Pranav onderzoeksleidster Pattie Maes aan het eind van hun gezamenlijke presentatie (min 8:23) Maybe, who knows, in another 10 years… Misschien toch meer een slow hunch dan een hype. En misschien moet deze slow hunch zijn wederhelft nog vinden. Zo werkt het met ideeën vaak, zoals verteld in mijn blog Samenbrengen en groei van ideeën
Ook roept Pranav video herinneringen op. HP had toch ook zoiets: Aurasma. Deze video van Matt Mills laat alles zien wat ik op een demonstratiedag bij HP te zien kreeg.

Aurasma app kan gebouwen herkennen zoals Jonathan Margolis in zijn video laat zien. Mij lukt het niet, maar zo kom ik op een andere app: Google Goggles, die niet alleen gebouwen herkent, maar ook andere zaken als barcodes en logo’s. En dit werkt verbazend goed. Gebouwen, zelfs van foto’s, worden herkend, de barcode van een theedoosje wordt herkend en zelf het logo van de thee wordt herkend. Dit geeft weer mogelijkheden. Al bepaald Google hier wat er herkend kan worden. Dit wordt wel steeds uitgebreid en zo werkt Google, volgende de Wiki, aan het herkennen van bloemen en planten. Google kennende zal hier snel nog meer bijkomen. Waar Aurasma een soort platform wil zijn waar je zelf zaken kan toevoegen heb ik die functionaliteit bij Google niet kunnen ontdekken.
Mijn fysieke presentatie gaat een digitaal randje krijgen. Deze zoektocht is pas begonnen.
Heb je ook goede of minder goede ervaring met toegevoegde realiteit laat het me weten in het commentaarveld hieronder. Alvast bedankt.

Delen op:

“Kijk, de broccoli is als eerste boven gekomen”
“Dat had ik niet verwacht, die groeit toch niet zo snel.”
Van Zuid-Holland tot Limburg de moestuin is weer ongekend populair.

Wij hebben ook die moestuintjes van AH voor het raam staan en de kinderen kijken iedere dag naar het ontluikend groen. De ontkiemde plantjes worden teder verzorgd en beschermd tegen de tocht.Heel wat anders dan de grote kniptang die we hebben gekocht voor het snoeien van de rozen en de hedera (klimop). Dat het onderhouden van een tuin ander gereedschap vergt dan de tere plantjes in de vensterbank zal iedereen begrijpen.

In een bedrijf heb je ook nieuwe plantjes en de oude takken. Zo heb je innovatieve activiteiten en meer volwassen activiteiten. Waar je volwassen activiteiten zo efficiënt mogelijk wilt doen, zijn de meer innovatieve activiteiten gebaad bij een trial-and-error of Agile aanpak. Deze activiteiten zijn meer chaotisch van origine, daar waar volwassen activiteiten meer lineair verlopen. Het gaat fout als je innovatie lineair gaat aanpakken, bv met het in een vorig blog al aangehaalde “Idear process.”

Denkt startup-goeroe Eric Ries daar heel anders over? “Als gevestigde bedrijven meer denken als startups, kunnen ze veel efficiënter werken”, zegt Eric Ries. Voor start-ups is logisch om in het begin alles innovatief aan te pakken, voor hun is alles in eerste instantie innovatie. Maar zoals ook Simon Wardley tijdens OSCON 2010 aangeeft, is het op termijn niet handig om lineaire processen te beheersen met een Agile aanpak of andersom.

Als je naar het groeimodel van Greiner kijkt zie je ook dat in eerste fase van zijn model de groei zit in creativiteit. Ieder groeiend bedrijf komt volgens Greiner steeds in een volgende crisis terecht. Pas als zij deze crisis weten te beheersen kan men verder groeien. Naarmate een bedrijf groeit worden er dus andere manieren van aanpakken van belang. Dat werd bevestigd door mijn bezoek laatst aan een jong sterk groeiend bedrijf. Ze zaten helemaal op de Agile aanpak en veel directe waarde voor de business werd gecreëerd. Maar ook zij merkten dat er een grens aan de Agile aanpak begint te komen.

Er is dus niks mis mee om gevestigde bedrijven meer te laten denken als start-ups. Maar dan wel voor hun innovatieve activiteiten en niet voor de lineaire. Ook in het artikel van Eric Ries gaat het over een innovatief proces, namelijk nieuwe product ontwikkeling. Zo heeft ieder soort activiteit zijn eigen aanpak nodig.

Net zoals wij de snoeischaar niet gebruiken om de ontluikende plantjes te verzorgen. Als daar al iets geknipt moet worden heb je daarvoor eerder een nagelschaartje nodig dan een snoeischaar.
De smaak van de moestuin hebben we inmiddels te pakken en zo hebben we afgelopen zaterdag ook een moestuin aangelegd in onze buurttuin.

Delen op:

“NIET rennen.” “STOP, kijk uit het is glad”

Ze horen me niet en rennen door naar de douche. De zwemles is afgelopen. Na 3 kwartier inspannend luisteren en oefeningen doen, mogen ze naar huis, naar buiten. De vrije zaterdag tegemoet.

“Alles waar je op focust wordt sterker, al zet je er een ontkenning bij”, zegt een collega naderhand. “Natuurlijk” denk ik: “Denk NIET aan een roze olifant”. “Waar DENK je nu aan?”

En zo las ik dit artikel over ergernissen. Een peiling: wat zijn jouw grootste ergernissen.
Ik moet heel lang nadenken, ergernissen…?

Het is veel leuker om na te denken over je eigen kwaliteiten. Vaak kennen mensen hun eigen kwaliteiten niet. Dingen waar je trots op bent, zijn vaak wat je geleerd hebt. Bijvoorbeeld iets wat je niet kon en door hard werken, oefening en training jezelf aangeleerd hebt. Maar is dat jouw kernkwaliteit?
Jouw kernkwaliteit is zó gewoon, zo gewoon dat iets lukt, dat je niet ziet dat het een kwaliteit is. Mijn moeder zei dat wel eens tegen mij, voor jou lijkt dat zo gewoon… Andere zien het vaak wel. Hoe kom je nou zelf achter die verborgen kwaliteiten. Daar waar je echt goed in bent.

Kijk naar iemand waar je je aan ergert, die iets doet wat jij nooit zou doen en echt allergisch voor bent. Zo ergerde ik me vaak aan hele gladde verkopers, bv. goed gebruinde makelaars, met strakke haren en pakken. Tot ik de kernkwadranten van Daniel Ofman leerde kennen. Want dat bleken mijn leermeesters.

“Leermeesters” zul je denken, ja leermeesters. En er is nog iets anders, dat wat je heel goed kan, wil je ook wel eens overdrijven. Dan wordt het teveel van het goede. Dat is je valkuil. Om daar niet in terecht te komen heb je hulp nodig. Maar even terug naar het begin, hoe kom je achter je kernkwaliteiten. Neem een ergernis, een echte allergie. En dat is heel persoonlijk. Want dit gaat over jouw kwaliteiten, dus neem een eigen voorbeeld. Waar erger jij je nu zo aan? Bij mijn gladde verkoper was het feit dat hij alles veel mooier maakt dan de werkelijkheid. Het positief tegenovergestelde van je allergie is je kwaliteit. Bij mij was dat feitelijkheid. Zo presenteer ik graag de dingen liefst zo feitelijk mogelijk. Liefst nog een beetje minder mooi. Mijn Heineken baas zei mij een paar weken nadat hij mij had aangenomen: “Je kan veel meer dan je hebt gezegd”. Logisch toch? Niet volgens Daniel Ofman’s kernkwadranten. Om effectief te zijn moet je niet 100% je kwaliteit doen, want dan beland je in je valkuil en ga ik mensen juist vervelen met allerlei juiste details. Je uitdaging is om 80% je kwaliteit te doen en 20% je allergie. Dan ontstaat de balans waarin je kwaliteit floreert.

De mensen waaraan je ergert worden dan je leermeesters, want zij kunnen juist goed wat jij ontbeert. Terug bij de gladde verkoper. Wat kan hij goed? Iets mooier voorstellen dan het is. Om mijn kwaliteit van dingen juist weergeven ook effectief over te laten komen. Moet ik juist niet te belanden in mijn valkuil en zo mijn boodschap te laten ondersneeuwen. Goed kijken wat mijn leermeester doen en de juiste feiten weten te verkopen, zodat mensen jouw boodschap ook geloven. En weg is de ergernis. Kernkwadranten invullen is leuk om het eens te doen. Ik heb het ook wel eens gedaan op verjaardagen. Hoe meer ergernissen hoe meer kwaliteiten en hoe meer leermeesters.

Bang dat je je eigen ergernis wordt. Echt niet. Al probeer ik voor mijn gevoel heel hard een gladde verkoper te zijn, zal ik waarschijnlijk nooit de 20% bereiken. Misschien niet eens de 10%. Het blijft natuurlijk wel je allergie. Er bestaat ook een kernkwadrantenspel. Iets anders van opzet dan mijn uitleg hierboven. Probeer gewoon wat jou ligt of kom eens langs.

“Rustig lopen, rustig lopen” en dat werkt wel. De kinderen veranderen hun pas en rustig gaan ze onder de douche. Alles waar je op focust wordt sterker, ook goede dingen.

Delen op:

…Boem.
“Euhh, naar de kant. Links, rechts, knipperlicht. Waar kan ik stoppen? Ok daar, in de zijstraat bij het benzinestation. Volgt hij? Ja, een witte sportauto…” deze gedachten schieten door mijn hoofd. Zojuist ben ik van achter aangereden, optrekkend bij een stoplicht. Gelukkig maak je dit niet iedere dag mee. Toch weet je precies wat je moet doen, toch?

“Mijn schuld. Goedemiddag, heeft u een schadeformulier, en een pen? Ik moet naar het vliegveld, kunnen we dit snel afhandelen?” Uit het dashboard kasje pak ik het schadeformulier en de pen. Het schadeformulier wordt snel ingevuld.
“Heeft u een schroevendraaier?” “Ik kan mijn wieldoppen er niet afkrijgen.”
“Wieldoppen?” Oh, dit is iemand anders. Een vrouw is komen aanlopen en ik geef haar een schroevendraaier. We gaan verder met het afhandelen van de schade.

Calamiteiten, ze komen altijd onverwachts. Bij een aanrijding met alleen blikschade is dat nog relatief simpel:
Situatie overzien.
Iedereen veilig? Niemand gewond?
Auto’s aan de kant.
Schade opnemen en afhandelen.
En weer verder.

Bij wat bedrijfscalamiteiten werkt dat eigenlijk precies zo.
Situatie overzien, mensen veilig. Schade opnemen en afhandelen. En weer verder.
Zo simpel als het klinkt, zo chaotisch is vaak de werkelijkheid.
Wat moeten we doen? Wie is verantwoordelijk? Wie moeten we waarschuwen? En wat nu? Hoe gaan we verder…?
Wat helpt, is zorgen dat je goed voorbereid bent. Maar hoe bereid je iets voor of iets wat je van te voren niet weet? Bij een aanrijding met alleen blikschade is dat te overzien.
Papieren bij, pen bij en weten wat je moet doen. Toch gaat het hier al vaak moeizaam.
Heeft u een Europees schadeformulier in de auto liggen? En een pen? Auto- en verzekeringspapieren altijd bij u?
En een schroevendraaier? O nee, dat was iets anders

Bedrijfscalamiteiten zijn vaak complexer en de voorbereiding ingewikkelder.
Vaak splits men de zaken in crisismanagement en continuïteitsmanagement. Oplossen en verder gaan. Coördinatie wordt dan belangrijk, als de mensen veilig zijn wil je ook graag verder gaan.
Voor crisismanagement is vaak wel iets geregeld, soms niet helemaal perfect. Zo stonden we eens bij een oefening lacherig met z’n allen in een school. In de school wist niemand dat ze verzamelpunt waren voor het naastgelegen bedrijfspand. Continuïteitsmanagement is vaak een ondergeschoven kindje. De blik van veel bedrijven is gericht op innovatie, nieuwe business en ’time to market’, de concurrent verslaan. Een calamiteit is vaak ver weg. Het komt als je het niet verwacht.
En dan, achteraf, is er animo om zaken te regelen. Vaak is het voorbereiden op de ramp die net geweest is , niet op de ramp die nog gaat komen. Zo kom je als consultant dus vaak binnen na een calamiteit. Dus we gaan eens stevig analyseren wat er allemaal mis ging. Dat urgentiegevoel kunnen we nu gebruiken om een aantal zaken goed te regelen. Liefst zo snel mogelijk want gelukkig vergeten we vervelende zaken snel. En gaan weer over tot de orde van de dag, in de slag met de concurrent.

Binnen enkele minuten zoeft de witte sportwagen weg. Alles netjes geregeld.
“Wees hoffelijk, blijf kalm..” lees ik nu pas op het schadeformulier.
Hoe te handelen leer je niet van een formulier. Ervaring helpt, maar die heeft niet iedereen.
Voorbereiden en trainen blijft dan over. Neem u daar de tijd voor?

Delen op:

Heeft u wel eens iemand van Schiphol gehaald die u niet kende? Met alleen een beschrijving of een foto? Of zoekend naar je vrienden op een festival waar duizenden bontgekleurde mensen rondlopen? Je weet dat ze er zijn, maar langzamerhand, kijk je wanhopiger rond. Op zoek naar dat ene bekende gezicht.

Zo voel ik me soms als ik naar Infographic kijk. Al die data, soms schots en scheef weergegeven. Waar is hier de boodschap? Alles lijkt te mogen, en in het geweld van informatie delen sneuvelt de boodschap vaak als eerste.

En dat terwijl wikipedia zegt: Information graphics or infographics are graphic visual representations of information, data or knowledge intended to present complex information quickly and clearly.

Ook dit blog over infographics constateert dat veel infographics een bonte data verzamelingen zijn en komt met één boodschap: “Begin niet met je data“.

“Wat wil je hiermee vertellen? Denk je dat je boodschap zó overkomt?”
“Maar wat, alles staat er toch, ze kunnen toch lezen…”
“Een affiche is geen boek of een puzzel, van afstand moet je boodschap aantrekken, zodat je uitgenodigd wordt de detail van dichtbij te gaan lezen.”
“Kom laten we samen gaan zitten…”

Geen discussie van vorige week, maar eind jaren ’70. Tijdens mijn studie had ik een zeefdrukkerij opgezet. Dit als reactie op mijn ergernis van de vele goedbedoelde affiche overladen met informatie, waarbij de boodschap mijns inziens verloren ging.

Met datzelfde gevoel kijk ik nu naar de stortvloed aan infographics die de laatste tijd over ons uitgestrooid wordt. De meeste Infographics vind ik bar slecht. Te rommelig, vol met data, zonder dat het totale beeld de boodschap brengt.

De boodschap in de hier boven aangehaalde blog: “Begin niet met de data” is een negatieve uiting, Ik zou willen zeggen:”Begin met je boodschap.”
Creëer eerst in je hoofd of op papier een beeld van je boodschap. Je zou een metafoor kunnen gebruiken. Metaforen refereren aan iets wat iedereen meteen herkend en dat plak je dan op jouw boodschap. Zoals ik aan het begin van de blog het beeld creëer van een heel druk festival waar ik op zoek ben naar dat ene bekende gezicht. Dat beeld van je boodschap moet op afstand herkend worden en aantrekkelijk zijn om in te zoemen op jouw boodschap. En daar komt jouw data dan om de hoek kijken. Bij het in zoomen op, of het uit zoomen van jouw infographic moet de data een duidelijk beeld van de onderbouwing van jouw boodschap zijn. Eigenlijk net als bij affiches in de jaren 70. Die hingen op straat, trokken de aandacht en dan pas kwam je dichtbij om te lezen.
Nu is het niet anders. Tussen alle andere informatie op Internet moet jouw beeld de lezer aantrekken om op jouw infographic in te zoemen. Met als bijkomend voorbeeld dat als je hem voor je doelgroep laat uitprinten om op te hangen, het ook goed werkt als affiche.

Resumerend neem je de volgende stappen: :
1: “Begin met je boodschap” Zorg dat je een goede boodschap heb die waard is om te delen. (Shareability)
2: Maak een aantrekkelijke verbeelding van je boodschap die in één oogopslag duidelijk is. “Het beeld op afstand.” (Design)
3: Verwerk je onderbouwende data in je Infographic, laat “het beeld van afstand” intact of versterkt worden door je data. (Data)
4: Van dichtbij moet je onderbouwende data goed leesbaar en logisch opgebouwd zijn, zodat het leest als een goed verhaal.(Story)

Het klopt met het plaatje dat een collega laatste deelden. Zie de woorden tussen haakjes hierboven en de dik gedrukte woorden hieronder:

Als laatste heb ik nog gezocht naar in mijn ogen goede infographic. Echt tevreden ben ik niet maar deze verzameld op mijn Pinterest bord komen in de buurt.

Ben jij het eens of oneens met mijn zienswijze over infographic? Laat het weten als reactie hieronder. Heb jezelf voorbeelden van goede infographic, deel ze met mij. Dank je wel.

Delen op: